21 Eylül 2010 Salı

annecim seni çok seviyorum

Küçükken annemi ve babamı olur olmaz konularda üzerdik zaman geçti ergenlikde bu üzmeler arttı sonra bitti mi bitmedi hala devam ediyor illaki istemeden de olsa yanlış davranışlarımız yanlış tercihlerimiz yanlış adımlarımız oluyor ve bu kırmalar üzemeler devam ediyor ... dün akşam eve gelirken yol boyunca şunu düşündüm başkası olsa başka birisi beni bu kadar yorsa üzse kırsa tahammül edermiyim dedim ,hayır etmezdim öyle insanı hemen çıkarırım hayatımdan,peki anneciğim nasıl tahammül etmişti ve etmeye devam ediyordu.....Yine biz küçükken cnm annem ,çoğu annenin kullandığı bir cümleyi söylerdi ,birgün anne olacaksınız ve anlayacaksınız ...evet anne oldum 2008 yılında oğlum burak dünyaya geldi ve çok şükür allah bana da anne olmayı nasib etti .... ve sanki annem bir daha anne oldu ....nasıl mı?
Burak daha 2,5 aylık ilken ben işe başlamak zorunda kaldım ,ne burak bana ne de ben burağa tam alışamamışken birbirimizin kokusuna sıcaklığına doyamamışken işe başlamak zorunda kaldım keşke imkanım olsaydı da ben çalışmasaydım....2,5 aylık burağıma da hayatımda en güvendiğim varlığım annem bakmaya başladı ve annem 50 yaşından sonra anneanneden daha öte yeniden anne oldu burağıma ... Burak ilerde belki bir gün bu bloga girip bu yazıları okuyacak,belki sıkılacak hepsini okumayacak ama ilerde bu yazıyı mutlaka okumasını isterim çünkü ben bu yazıda ona anneannesini yani cnm annem ayseli anlatıcam :) dün bir olay yaşadım ve bir kez daha anladım ,burağı anneannesine emanet etmekle ne kadar doğru bir karar verdiğimi,evet oğluma benden daha da iyi bakan kişi annemdir.Burağı 2,5 aylık iken alıp ona tüm sevgisini şefkatini merhametini sunan annem ,bir kez daha yük oldum annem beni büyüttü yetmedi oğlumuda büyütüyor diye düşünüyordum hep ama fark ettim ki annemin dediği çok doğru bunu çok severek yapıyor ve torunlarını bizden daha çok önemsiyor ve seviyor...Annemlerin bir alt katında oturuyoruz onların fedakarlıkları ile burak doğmadan onların binasına taşındık ,ve altlı üstülü komşu olduk evlenmeden önce oturduğumuz evde şimdi eşim çocuğum ve ben oturuyoruz ....Sabah erkenden işe gidiyoruz eşimle ,burak 2,5 aylıkken ve uyku düzeni tam oturana kadar uyanınca burağı emzirip anneannesine teslim ediyordum ,bir insan her sabah aynı güleryüzle karşılarmı torununu ve gözleri ışıldar mı hala da öyle annem ...annemin burağa bakarken çok zaman babama akşam yemeği hazırlayamadığını bilirim,babamda torununu çok sevdiği için bunu hiç problem etmemiştir peynir ekmek yeriz burak rahat olsun demiştir,inanın bu çoğu zaman olan bişey ve bunu annemler hiç dert etmiyor,babamın oruçlu eve geldiğinde bile akşam yemeğinin aperatif bişeylerden oluştuğu zamanlar bile oldu ama söz konusu burak olunca kimse kıyamadı ona ,hatta süveybe teyzesi kendi çocuğu oldu hala burağın üzerine ayrı düşer eşi turgayda öyle enişteden çok burağın dayısı amcasından öte bir sevigisi var ....annemi diyordum ,anladım evet çocuğum oldu daha çok anladım ve ilerde inşallah bende çocuklarıma ve çocuklarımın çocuklarına çocuklarımın sevdiklerine bu kadar sevgi dolu bu kadar imtiyazlı bu kadar ince olabilirim,annem birgün çocuğunuz olduğunda anlayacaksınız diyordu anladım hemde çok iyi anladım fedakarlığın hiçbir karşılık beklemeden bir insanı yetiştirmenin ne kadar zor ve bir o kadar da güzel olduğunu,herşeyi anladım anlamaya devam ediyorum....
Canım annem hergün burak sabah uyandığında 1,5 2 saat sadece kahvaltısını yesin diye peşinde dolaşıyor bütün odaları terası dolaşıyorlar sadece kahvaltı faslı bu ,burak camın önünde durmayı seviyor diye babam camlara demir parmaklık yaptırdı anneannesi minder koyup oturtuyor oraya ve çoğu yemeğinide orda yiyiyor sabahları burak kahvaltı yapmadan kahvaltı yapmıyor annem,sonra öğle yemeği ve burak köfte yiyecekse ona köfte yedirme faslı bazen saatler sürüyor,6 aylıktan itibaren hergün 1 öğün yoğurdunu mutlaka yediriyor annem ve 6 aylıktan 1 yaşına kadar hergün bir kaç çeşit meyveyi rendeleyip bir havuç suyunu sıkıp içirmiştir burağa ve burağın meyve yemediği yoğurt yemediği gün çok azdır banyosu hele yazın bu günde 2-3 kez olabiliyor ütüsü çamaşırı derken annem benden daha çok anne oldu burağa ,sırf burak oynasın heves alsın diye 2 leğen ayarlamış birisine kum birisine su doldurmuş ve burak bunlarla oynayarak keyifli zamanlar geçirmiştir.tamamen burağa adadı kendisini cnm annem ve burak gerçekten çok güzel çok özel bakılarak büyütülen bir çocuk....annemin emekleri bunlarlada birmiyor gün içinde burağa arkadaş annem burakla yerde yuvarlanmalar at olup evde burağı dolaştırmalar mutfaktaki bütün tencere tavayı önüne yığıp dilediğince oynamasını sağlamalar....her akşam eve döndüğümüzde de günün özetini verir bugün şu yemeğini az yedi şunu bitirdi şöyle değişik bişy yaptı..eğer burak o gün bütün yemeğini yemişse ve keyfide yerindeyse annemide çok keyifli görüyorum ama burak yemeğinde problem çıkardıysa mızıldandığı bir günse annemide mutsuz görüyorum....anneciğim bunlar yetmezmiş gibi birde bizim eve inip ütülerimiz dağınıklığımız temizliğimizle ilgileniyor tüm bunların sonucunda akşamları bitap düşmüş bizden çok daha yorgun bir anne görüyorum....dün akşam yolda gelirken bir çok şey geldi aklıma annem ile ilgili yazmak istediğim ama yazarken unutuyorum hafızam bu aralar çok zayıf çok sıkıntı yaşıyorum bu konuda...annemin hakkını nasıl öderim eşim nasıl öder oğlum nasıl öder hiç bilmiyorum sadece şunu istiyorum nankör olmayıp kıymetini bilen insanlar oluruz inşallah...çünkü çevremde nankör bazı insanlar var onların nakörlüğünü vefasızlığını hayırsızlığını görünce binkat üzülüyorum ve inş bunu anneme yapmayız diyorum.şimdi bizi büyütüp beseleyen bize kol kanat geren her türlü sıkıntımıza katlanan yetmezmiş gibi çocuklarımız içinde aynı fedakarlığı gösteren anneme canım anneme hayatımda hiç kimseye etmediğim kadar yürekten ve içten teşekkür ediyorum ve bu hayatta sadece annemin ve babamın ellerini öpülesi buluyorum ,herkesin eli öpülmez öpülmemeli bence hak edenin eli öpülmeli o büyük davranışı da sadece annem ve babam hak ediyor ve elini keyifle öptüğüm içimden gelerek isteyerek öptüğüm yegane insanlar annem ile babam (birgün canım babamıda analtıcam ondan da bahsedicem)Ve allahım sana ne kadar şükür etsem az bana annemin ve babamın evladı olma şansını verdiğin için annem can annem cnm annem biricik babam sizleri çok ama çok seviyorum inşallah  oğlum burakda bende eşim mehmetde yaptığınız tüm fedakarlıkların tüm sevginizin tüm samimiyetinizin kıymetini biliriz.inşallah nankör vefasız hayırsız insanlardan olmayız.İyki varsın cnm annem ve babam sizler olmasaydınız bu hayat çok ama çok zor olurdu ...ve oğlum burak ,birgün bu satırları okursan içinde hissederek düşünerek okuman çok mutlu eder,sen şu anda çok küçüksün daha 2 yaşındasın ve hayat hakkında insanlar hakkında hiçbir şey bilmiyorsun anneannen sana hiç kimsenin göstermediği bizim bile gösteremediğimiz büyüklükte fedakarlıklar ediyor ve hasta olduğunda sırf seni bırakmamak adına doktora bile gitmeyen bir anneanneye sahipsin seni her gördüğünde çok uzun süredir görmeyen bir insanmış gibi sevinip sana kucak açan bir anneanneye sahipsin ve anneannen seni çok ama çok seviyor sende ilerde inşallah anneannenin kıymetini değerini bilirsin seni çok ama çok seviyorum burağım ve annecim babacım sizi çok çok çok seven kızınız betül ince öncül'den sevgiler