21 Eylül 2013 Cumartesi

Okul yolu

 Yakışıklı Prensim ilkokullardan 1 hafta önce açılan Anaokuluna başladı bu sene, 09.09.2013 tarihi Burağımızın Dörtçelik Anaokulu'na başlama tarihi oldu böylece ....Başladı amaaa bunun birde öncesi var .... Şöyle ki ;
Geçen sene 2012 öğretim yılında biraz da benim ısrarlarım sonucunda Anneannesinin hiç istememesine rağmen,eşimi ve anneanneyi zorla razı ederek anaokuluna yazdırdım.Okul evimize yakın tercih edilen beğenilen referansları iyi bir okuldu,Zaten biz okuldan çok eğitimciye önem verdiğimiz için İlk olarak eğitimcileri sonra okulu sorduk ve kayıt yaptırdık,Kayıt yaptırdığımız okul açıldığında öğrendik ki öğretmen atamaları olmuş ve eski öğretmenler gitmiş yeni öğretmenler gelmiş,eskilerden 1-2 kişi var gerisi yeni,kimse kimseyi tanımıyor...Okulun açılış günü burağımızıda alıp okula gittik daha köşeyi döndük kuzucuğum mızıldanmaya eve gidelim ben okula gitmek istemiyorum demeye başladı,oysaki onu kayıt ettirdiğimiz okula onu daha önce birkaç kere götürüp sınıflarını gezdirip sınıflarda oyuncaklarla oynamasını ordaki ablalarla tanışmasını sağlamıştık ama ,birden o kadar öğrenciyi veliyi karmaşayı görünce haliyle korktu çocuk.
Geçen sene okul tecrübemiz 4 gün sürdü oğlumun geceleri uykusunda sayıklamaları bizi çok üzdü bir türlü okula ısınamadı sürekli mutsuz huzursuzdu ,tüm konuşmalarımız durmunu anlamaya çalışmalarımız sonuçsuz kaldı ve Burağı okuldan aldık.Ona seni okuldan alıyoruz demedik...aklıma okulun tamir olacağı,lavaboların,sınıf sandalyelerinin yenileneceği,duvarların boyanıp duvarlara resim çizileceğini böylece onlara daha güzel bir ortam hazırlanacağı ama bu işleminde uzun süreceğini ,okuldaki düzenlemeler bitince bizi geri çağıracaklarını söylemek geldi bunu Burağa söyledik,duyunca çok mutlu oldu tabi :) ve o okulun yanından her geçişte okula yan  yan baktı,okulu görmemek için gözlerini kapattı,bazen okul bitmemiş daha anne dedi ve o okul ile ilgili sayfa kapandı.........
 
Geldik bu seneye :) Bu sene okulların açılmasına daha aylar kala eşimle karın ağrıları çekmeye başladık,Okul konusu her açıldığında aramızda bu sene napıcaz yandık diyorduk birbirimize,konu açılınca o kadar geriliyoruz ki sormayın,hatta bu arada pedagog ile görüştük,oğlumuzun toplumda bireylerle çabuk kaynaşamadığını içine kapalı bir çocuk olduğunu,bir gezmeye gittiğimizde çocuğumuzun masa sandalye altlarına girip oralarda saklanıp çıkmadığını anlattık ,Pedagoga göre öyle kaale alıncak sorun olarak adlandırılacak bir durum yoktu çocuğunuzu kendinizden biraz uzaklaştırın sizden sizin ortamınızdan ayrı kalsın dedi,saklanma bir çok çocuğun yaptığı davranıştır dedi,nasıl yetişkin bireyler toplum içinde farklı davranışlar sergiliyorsa çocuklarda öyle farklı davranışlar sergiler dedi ,Hakkaten de haklıymış,aslında oğlum aile ortamında gayet şakacı muzip konuşkan ve kelime dağarcığı harika olan bir çocuk evde,Güvendiği elektrik aldığı insanlar arasında bir sorun yok ,zaten sandalye masa altlarına girmeyide dikkat çekmek için yaptığını ben hep söylüyordum pedagog da farklı şeyler söylemedi zaten ve böylece 2013 yılı okula başlama dönemine geldikkk :))

Biz saklanan uçan kaçan çocuğumuzdan bize baya bi çektireceği güzel bir 30 gün bekliyorduk, 1 ayda ancak alışır diyorduk...ben hemen izin aldım 1 hafta ,ondan sonraki hafta için ise eşim izin aldı 1 hafta,yani bu süreyi böyle birer hafta izinler alarak atlatmaya çalışırız dedik.Bu arada Burağımızı Babamız okullar açılmadan önce 3-4 kez okuluna götürüp gezdirdi,Oğlumun anaokuluna gideceği okul eşiminde okuluydu,İlkokul kısmını eşim oğlumun gittiği okulda okumuştu ve Burak bunu duyunca çok ilgisini çekti,Babamın okuluna gidiecem diyordu hep :) ...Neyse izinler alındı okul günü geldi çattıııı,O gün evde bir konuşma yaptım opluma,Onunla konuşurken gözlerinin içine baktım " sana günlerdir söylediğimiz okula başlama günün bugün annecim,dün de konuşmuştuk,bir süredir okul için hazırlanıyoruz biliyorsun dedim,sana kıyafetler okul ihityaçlarını aldık,daha önceden de babanla ve benimle beraber gidip gördüğün okuluna gideceksin,yarım gün okulda duracksın ve orada yeni bir sürü arkadaşın,oynayacağın yeni oyuncaklar,öğreneceğin yeni oyunlar şarkılar ve bilgiler olacak dedim,ben bunları anlatırken oğluşum hıçkıra hıçkıra ağlıyordu,ben gitmek istemiyorum evimden bir yere gitmem anne,sen bana evde yaptırıyorsun herşey,hem oyuncaklarım var benim,sokakta arkadaşlarım var diyordu :( karşımda dudaklarını büzüştürüp ağlayan terk edilip bırakılacakmış gibi korkuya kapılan oğlumun o halini hiçbir zaman unutmıcam,Sen bizim için çok değerlisin annecim dedim,biz hiçbir zaman seni yanlız bırakmayacağız hep yanında olacağız bunu sakın unutma dedim ,servisin seni her akşam okul çıkışında getirecek ,ve şunu bil hiçbir okul gece öğrencilerinin okulda kalmasını istemez yasak bu dedim,korkuyordu onu okulda bırakacağız orada kalacak diye,ki ben oğlumu hiçbir zaman gece hiçbir yakınımızda yanlız bırakmamıştım.Buna rağmen korkuyordu ve bu korkuyu yenmemiz gerekiyordu,Ona güven verecek konuşmalar devam etti ,ağlama eşliğinde kıyafetimizi giydik ve  önemli ve özel günlerimizde bizi yanlız bırakmayan Anneannemiz ,ben ,oğlum düştük yollara :))) Okul kapısına geldiğimizde korkak tedirgin bakışlar ile etrafı süzen bir oğlum vardı,eli avucumun arasında...Bende fena durumdaydım ama belli etmemeliydim ...Daha birkaç sene önce 2008 yılının eylül ayında kucağımıza aldığımız küçücük bebeğim mis kokulum büyümüş okula başlıyordu,Annemin gizli gizli ağladığını fark ettim :(( okul kapısının önü,ilk günün telaşı nedeniyle çok karışıktı ağlayan çocuklar bağıran veliler bir curcuna devam ediyordu sıra bizim sınıfa geldi oğluşum Yıldırım 8 (Y-8) sınıfındaydı,elimi sıkıca tuttu bende oğlumun elini sıkıca tuttum,heycan ve tedirginlik bende de had safhadaydı ama belli etmemeliydim bunu biliyordum , rahat olacakmışım ,nasıl alacaksam artık :) oğlumu sınıfına götürdüm kapıda fevziye öğretmeni karşıladı bizi ,ilk intiba :))) karşılıklı hepimizde :))) öğretmen burağa hoşgeldin dedi,içeri davet etti sınıfa :) burağım o anda elimi öyle sıkı tuttu ki,Anne dedi birşey söylicem,öğretmenine izin verir misiniz dedim tabi dedi,eğildim o anı unutamam sesi titriyordu kuzucuğumun anne burda otur tamam mı hiçbir yere gitme beni bırakma tamam mı dedi,sınıfın önündeki koltukta oturmamı istiyordu peki annecim söz veriyorum bir süre burda oturucam cnm dedim ama seni beklicem ben burdayım eve beraber döneceğiz dedim,evde seninle ne konuşmuştuk annecim,seni hiçbir zaman hiçbir yerde bırakmam,dersin bitince evimize döneceksin,tıpkı bizim her akşam işten eve döndüğümüz gibi dedim,tamam dedi .... ama o kadar tedirgin o kadar ürkektiki bizi bugün ne bekliyor Allahım ,bu bir kaç saat nasıl geçer beni ne zaman çağırırlar çocuğunuz çok ağlıyor diye bir sürü soru geçiyordu zihnimden,koltuğa oturdum bir süre bekledim çıt yok,ağlayan var ama bizim burak değil ,töbe bismillah dedim,yok yani biz kendimizi hazırlamıştık 2-3 paket selpak getirmiştim yanımda,burak ağlıcak biz selpakları birer birer kullanacaktık,sınıf kağısına kulağımı dayadım acaba bizimkisi ağlıyorda ben mi duymuyorum diye,yok..bzimkisi değil,ineyim aşağı dedim ve aşağıda bekliyorum annem bir yandan ben bir yandan okulun kapısı her açıldığında irkiliyoruz ,bizi çağıracaklar diye ama yok :)))) yok :))) Bir ara izin istedim ve burağa bakmaya çıktım,ara vermişlerdi koridorda oyuncaklar çocuklara verilmişt herkes birşeyler ile oynuyordu,burağı aradı gözlerim burak yok , tam acaba nerdedir derken bir masa altında oturup elindeki oyuncakla oynayan oğlumu farketmem zaman almadı :)) tabi ya ,tahmin etmeliydim ,ortada yoksa masa altı vs yerlere bakmam lazım,heycandan unutmuştum galiba :))) bir masa altında tek başına ,etrafındakilere ürkek ürkek bakarak oynuyordu elindeki oyuncağıyla,ona görünmeden seyrettim,sonra içeri girdiler ama ağlamıyordu ve oğlumun ağlamaması benim için mutlu olmama sebepti :))...o gün 2-3 saat durdular okulda ve ders bitti oğlum çıktığı zaman kucağıma atladı öpüştük uzun uzun , anne lütfen gitmeyelim ben burayı çok sevdim gitmek istemiyorum dedi ....neee Allahım doğrumuydu duyduklarım yani bu kadar kolay mı olacaktı inanamıyordum e geçen sene ,kendini ordan oraya atan bunalıma giren çocuk nereye gitmişti ,yani yine anneciğimin dediği mi oluyordu ,herşeyin bir yaş dönemi var acele etme diyordu annem ,her çocuk her olaya aynı tepkileri vermez derdi annem hep, bunu çişe alıştırmada da görmüştük o zamanda haklı çıkmıştı annem,şimdide haklı çıkıyordu :)) oh beee dile benden ne dilersen burak dedim :)))) dondurma dedi :) derhal ne demek oğlum buyurun gidelim beyler bayanlar dedim,okuldan çıktık doğru dondurmacıya :)) oğlum iyi misin diyorum evet ,nabız yoklamak için yarın okul tatilmiş gelmeyeceğiz diyorum hayırrrr diye tepiniyor annem ve ben şaşırıyoruz ama en şaşkın benim ,ne korkular yaşadığımızı biliyorum çünkü,eşimle 1 sene boyunca burağın okul konusu açılınca hep birbirmize çok geriliyorum bu konu açılınca diyorduk,çünkü geçen sene diğer okulda burağın isteksizliği ağlamaları gece sayıklamaları herşey aklımızdaydı.eşim arıyor sürekli,bi problem yok dedikçe keyiften dört köşe babamızda :)) o gün ertesi gün güzel geçti sonra yavaş yavaş alıştı okuluna arkadaşlarına eşim izin aldığı bir hafta boyunca 1 kez bile tam gün durmadı okulun önünde,sonra servis şöförüyle tanıştırdı babası,servisle eve döndüler 2 gün sonra 2.hafta servise babasıyla binmediği 1-2 gün oldu kendisi gitti geldi serviste yanlız,öyle servise binerkende bi sorun olmadı veee , güzel meleğim böylece okul hayatına ilk adımını böylece atmış oldu.... tüm bıcırıklara sorunsuz başarılı bir eğitim yılı olsun bu yıl ve tüm eğitim hayatları... Oğluşumla gurur duyuyoruz ve onu çoookkk seviyoruz ... sevgiler